زمینه و روش: آکنه ولگاریس یکی از شایعترین بیماری های پوستی در انسان است. هر چند این بیماری خطرناک و مسری نیست ولی به دلیل تاثیری که بر کیفیت زندگی، وضعیت روحی و اجتماعی بیماران می گذارد حایز اهمیت است. استفاده از منابع نوری در درمان آکنه مقوله ای جدید است. امروزه گزارشات متعددی از پاسخ مثبت بیماران مبتلا به آکنه به فتوتراپی منتشر شده است که شامل استفاده از پرتو آبی، قرمز، مادون قرمز و فرابنفش بوده است. در این مطالعه سعی شده است که طی یک کارآزمایی بالینی اثربخشی دو طول موج قرمز 630 nm و مادون قرمز 890 nm بر کاهش شدت ضایعات آکنه مورد بررسی قرار گیرد.روش بررسی: مطالعه حاضر به صورت یک کارآزمایی بالینی تصادفی شده طراحی و اجرا شد. بیماران مورد مطالعه شامل بیماران مبتلا به آکنه ولگاریس مراجعه کننده به درمانگاه پوست بیمارستان رسول اکرم (ص) طی سال های 1386 بود. پس از انتخاب بیماران ضایعات سمت راست بیماران به عنوان گروه A (تحت تابش لیزر پرتوی قرمز) و ضایعات سمت چپ بیماران به عنوان گروه B (تحت تابش لیزر پرتوی مادون قرمز) انتخاب شد. تابش پرتوی لیزر قرمز با طول موج 630 nm با توان متوسط 10 mW در سمت راست صورت و تابش پرتوی لیزر مادون قرمز با طول موج 980 nm نانومتر، پالس 80 ms با دوز تابش 12 J/cm2 در نظر گرفته شد. طی هفته های 2، 4، 6 و 8 تعداد ضایعات فعال شمارش شدند.یافته ها: در نهایت 28 بیمار (18 زن و 10 مرد) مطالعه را تکمیل کردند. از هفته هشتم به بعد در گروه A (تحت درمان پرتوی لیزر قرمز) شدت ضایعات در مقایسه با گروه B (تحت درمان پرتوی لیزر مادون قرمز) بطور معنی داری کاهش یافته است (p<0.001). سایر عوامل گذشت زمان، سن، جنس و رنگ پوست با تغییرات شدت بیماری ارتباط معنی داری بدست نداد (p>0.05).نتیجه گیری: یافته های مطالعه حاضر نشان داد که پرتوی قرمز به طور معنی داری می تواند شدت ضایعات را طی 10 هفته درمان کاهش دهد، این در حالی است که ضایعات در گروه مادون قرمز هیچ کاهش معنی داری طی مدت پیگیری نداشت.

در طی دهه اخیر کاربرد لیزر در پزشکی به ابزاری موثر در درمان تبدیل شده و از لیزرهای کم توان در درمان آسیب های بافت نرم، درد، آرتریت، ترمیم زخم و غیره بطور گسترده ای استفاده می شود. تاثیر لیزرهای کم توان در درمان به علت اثر فوتوشیمیایی آن بر مولکول های بیولوژیکی است. از آنجائی که جنبه های غیر گرمایی اثر این پرتوها نیز مطرح می باشد، لذا هدف از این مطالعه بررسی اثر لیزر کم توان بر روی علمکرد عصب می باشد. در این تحقیق، اثر لیزر مادون قرمزز کم توان گالیم ـ آلومینیم ـ آرسناید (Ga-Al-As) با طول موج 830 nm بر روی زمان تاخیر عصب مدیان 42 نفر افراد سالم در گروه سنی بین 30 - 20 سال مورد بررسی قرار گرفت. قبل از تابش لیزر مقدار زمان تاخیر شاخه حرکتی عصب اندازه گیری شد. سپس ناحیه ساعد دست چپ در مسیر عصب تحت تابش لیزر با چگالی انرژی های 6 j/cm2 و 1.5 j/cm2 برای هر نقطه قرار گرفت. نتایج آزمون آماری (Pair t-test) افزایش معنی داری در زمان تاخیر عصب پس از تابش لیزر نشان داد(P<0.001) . این اثر تا مدت کوتاهی پس از قطع تابش مشاهده گردید. این نتایج می تواند زمینه مطالعات بعدی در جهت بکارگیری این اثر در درمان برخی از بیماری های نوروفیزیولوژیک باشد.

زمینه و هدف: تحریک زیستی با استفاده از لیزرهای کم توان در بافت های زنده نشان داده شده است و در حال حاضر با توجه به اثرات بیولوژیکی این دسته از لیزرها، به عنوان یک روش درمانی در برخی از بیماریهای استفاده شده است. برخی از مطالعات مطرح کرده اند که پرتوی این لیزرها باعث مدولاسیون سیستم ایمنی خواهد شد. در این مطالعه سعی شده است که پرتوی دو طول موج قرمز و مادون قرمز بر حساسیت تماسی ناشی از دی نیتروکلروبنزن (DNCB) مورد بررسی قرار گیرد.روش بررسی: در این مطالعه از موشهای نژاد BALB/c استفاده شد. حیوانات در سه گروه کنترل، لیزر با طول موج 8/632 نانومتر و 810 نانومتر تقسیم شدند. برای حساس کردن حیوانات، DNCB ابتدا بر سطح شکم مالیده شده و در مرحله تحریکی، DNCB به سطح گوش حیوانات مالیده شد. واکنشهای حساسیت تماسی بر اساس میزان تورم گوشها 6 و 24 ساعت پس از تحریک اندازه گیری شد. یافته ها: 6 ساعت پس از تحریک گوشها، تفاوت معنی داری بین سه گروه بدست نیامد. ولی 24 ساعت پس از تحریک، میزان تورم در گروهی که تحت تابش لیزر پرتوی قرمز 8/632 نانومتر قرار گرفته بودند کاهش قابل ملاحظه ای در مقایسه با دو گروه دیگر داشت.نتیجه گیری: به نظر می رسد که تابش پرتوی لیزر کم توان به خصوص در طیف نور قرمز می تواند شدت واکنشهای افزایش حساسیت تاخیری که در درماتیت تماسی ناشی از DNCB به وقوع می پیوند کاهش دهد.

زمینه و هدف: لیزر نوعی منبع تابش امواج الکترومغناطیسی است. لیزرتراپی نوعی تاثیر بافتی به صورت طبیعی و تحریک بیولوژیک با کمک انرژی و توان نور محسوب می شود. امروزه بیشترین و پرکاربردترین لیزرهای کم توان در درمان بیماری ها، لیزرهای با پرتوهای مادون قرمز (infrared) و قرمز (red) می باشند. این مطالعه به منظور تعیین اثر پرتو لیزر کم توان با طیف قرمز و مادون قرمز روی لوله های اسپرم ساز موش آزمایشگاهی انجام شد.روش بررسی: این مطالعه تجربی روی 40 سر موش بزرگ آزمایشگاهی نر نژاد ویستار با وزن تقریبی 200-250 گرم و سن متوسط 8 هفته انجام شد. موش ها به 4 گروه ده تایی تقسیم شدند که شامل یک گروه شاهد و سه گروه تجربی (مورد) بود. گروه شاهد فقط تحت بیهوشی روزانه قرار گرفت. در گروه تجربی‎1 ‎، بیضه راست موش ها در معرض تابش مخلوطی از طیف مادون قرمز با فرکانس  300هرتز ( 7دقیقه) و طیف قرمز (1 دقیقه) قرار گرفت. در گروه تجربی 2، بیضه راست موش ها در معرض تابش پرتو مادون قرمز با فرکانس 300 هرتز (8 دقیقه و  40 ثانیه) واقع شد. در گروه تجربی 3، بیضه راست موش ها در معرض تابش پرتو مادون قرمز با فرکانس 80 هرتز (5 دقیقه) و طیف قرمز (1 دقیقه) به طور روزانه قرار گرفت. پس از 15 روز، بیضه ها از بدن موش ها خارج گردید و پس از مراحل فیکساسیون و رنگ آمیزی نمونه ها مورد بررسی و مطالعه میکروسکوپی قرار گرفتند. قطر لوله های اسپرم ساز و قطر لومن و همچنین قطر و مساحت بخش سلولی اپی تلیوم اسپرم ساز در موش ها تعیین شد. میزان تستوسترون با روش رادیوایمنواسی مورد سنجش قرار گرفت. تجزیه و تحلیل آماری با کمک نرم افزار SPSS-13 و آنالیز واریانس یک طرفه انجام گردید.یافته ها: قطر لوله اسپرم ساز، فضای لومن و ضخامت اپی تلیال بین گروه های آزمایشی 1، 2 و 3 تفاوت آماری معنی داری داشت .(p<0.05) این شاخص ها بین گروه های تجربی و شاهد تفاوت آماری معنی داری نداشت. همچنین تفاوت آماری معنی داری در تستوسترون اندازه گیری شده بین گروه های مورد مطالعه مشاهده نشد.نتیجه گیری: این مطالعه نشان داد که تغییرات مورفولوژیک و مورفومتریک لوله های اسپرم ساز ارتباط مستقیم بادانسیته انرژی لیزر دارد و استفاده از لیزر کم توان طیف مادون قرمز با فرکانس 300 هرتز و یا به حالت ترکیبی طیف مادون قرمز با فرکانس 80 هرتز همراه با طیف قرمز در افزایش قطر لوله های اسپرم ساز و افزایش سلول های ژرمینال و اسپرم ها موثر می باشد.

زمینه و هدف: استئوآرتریت یکی از شایع ترین بیماری های ارتوپدی است که درد و ناتوانی پیش رونده ای را بر بیمار تحمیل می کند. متاسفانه هیچ درمان قطعی برای این بیماری وجود ندارد. در این مطالعه تاثیر تابش لیزر کم توان بر استئوآرتریت زانو بررسی شده است.روش بررسی: در این مطالعه 60 بیمار مبتلا به استئوآرتریت زانو وارد مطالعه شدند. بیماران به طور تصادفی و دوسو کور در دو گروه لیزر و لیزرنما قرار گرفتند. لیزرتابی با استفاده از لیزر GaAlAs با طول موج nm810 در 5 نقطه با چگالی انرژی 3 j/cm2 ، در 12 جلسه پیاپی انجام شد. در پایان میزان درد در زمان های استراحت و فعالیت بیماران بر اساس NRS و عملکرد روزانه آنها بر اساس پرسشنامه Lequesne Index ارزیابی شد.یافته ها: نتایج مطالعه افزایش معنادار عملکرد روزانه و کاهش معنادار درد در زمان استراحت و فعالیت را در بیماران گروه لیزر در مقایسه با گروه لیزرنما نشان داد.    نتیجه گیری: به نظر می رسد که لیزر درمانی می تواند در کاهش درد و بهبود عملکرد بیماران مبتلا به استئوآرتریت زانو موثر باشد.

هدف از این مطالعه بررسی تاثیر لیزر کم توان مادون قرمز بر متغیرهای الکترونرو گرافیک عصب مدین و تغییرات درجه حرارت کف دست بوده است. در این مطالعه، تاثیر لیزر کم توان مادون قرمز (780نانومتر، 10 میلی وات) بر متغیرهای الکترونرو گرافیک حسی و حرکتی عصب مدین 40 نفر از داوطلبین سالم در گروه سنی 30-20سال مورد بررسی قرار گرفت. پتانسیل عمل حسی و حرکتی عصب به روش ارتودرومیک (orthodromic) اندازه گیری شد. در جه حرارت کف دست غیر غالب؛ قبل از تابش لیزر، بلافاصله پس از تابش و سپس به فواصل 10 دقیقه و 20د قیقه بعد از تابش لیزر ثبت گردید. پس از بررسی نتایج، افزایش معنی داردر زمان تاخیر حسی (p=2.5×10-6) و حرکتی (p=2.4×10-4) و کاهش معنی دار در دامنه پتانسیل عمل حسی (p=1.7×10-4) مشخص گردید. در ارتباط با نقش لیزر در این زمینه می توان چنین استنباط نمود که تاثیر لیزر بر کانالهای سدیمی و پمپ های سدیم – پتاسیم در جهت حفظ پتانسیل استراحت غشاء و جلوگیری از ایجاد پتانسیل عمل می باشد. بعلاوه ممکن است لیزر با تاثیر بر جریانهای خازنی غشا، تولید و انتقال پیام عصبی را به تاخیر اندازد. تاباندن لیزرکم توان مادون قرمز در طول مسیرعصب مدین، باعث افزایش جزئی در زمان تاخیر حسی و حرکتی (غیر قابل توجه از نظر بالینی) و کاهش دامنه پتانسیل عمل حسی عصب می گردد.